2. ការចាត់ថ្នាក់ផ្នែកកាត់

គោលគំនិត

បន្ទះដែកស្តើងដែលទទួលសម្ពាធអាចកោងក្នុងផ្នែក មុន ពេលដែកឈានដល់ការហូរ។ បន្ទះដែលស្តើងជាងមានទំនោរកោងមុន។ ដូច្នេះស្តង់ដាររចនាបែងចែកផ្នែកកាត់ជា ថ្នាក់ បួន តាមឥរិយាបថពេលទទួលការបត់ និងសម្ពាធ។

ថ្នាក់	ឥរិយាបថ	ផលចំពោះការរចនា
1	ឈានដល់ម៉ូម៉ង់ប្លាស្ទិក និងអាចបង្វិលបានច្រើន	អាចប្រើការវិភាគសកលប្លាស្ទិក
2	ឈានដល់ម៉ូម៉ង់ប្លាស្ទិក ប៉ុន្តែការបង្វិលមានកម្រិត	អាចប្រើភាពធន់ម៉ូម៉ង់ប្លាស្ទិក
3	ហូរនៅសរសៃខាងក្រៅ ហើយការកោងក្នុងផ្នែកកំណត់សមត្ថភាពនៅចំណុចនោះ	ប្រើភាពធន់យឺត ឬវិធីអេល៉ាស្តូ-ប្លាស្ទិក
4	កោងក្នុងផ្នែកមុនពេលហូរ	ត្រូវប្រើផ្នែកកាត់មានប្រសិទ្ធភាព

ភាពស្ដើងរបស់បន្ទះ

ភាពស្ដើងរបស់ផ្នែកបន្ទះគឺសមាមាត្ររវាងទទឹង \(c\) និងកម្រាស់ \(t\)។ គេប្រៀបធៀបវានឹងកម្រិតដែលអាស្រ័យលើកម្លាំងចាប់ផ្តើមហូរ តាមកត្តា

\[ \varepsilon = \sqrt{\frac{235}{f_y}} \]

ដោយ \(f_y\) មានឯកតា N/mm²។ ដែកថ្នាក់ខ្ពស់មាន \(\varepsilon\) តូច ដូច្នេះកម្រិតអនុញ្ញាតកាន់តែតឹងរ៉ឹង។

ថ្នាក់ដែក	\(f_y\) [N/mm²]	\(\varepsilon\)
S235	235	1.000
S275	275	0.924
S355	355	0.814
S420	420	0.748
S460	460	0.715

តើកម្រិតនៅឯណា?

កម្រិត \(c/t\) សម្រាប់ថ្នាក់នីមួយៗមាននៅក្នុងតារាងស្តង់ដាររចនា។ កម្រិតនោះអាស្រ័យលើបន្ទុក (បត់ សម្ពាធ ឬទាំងពីរ) ហើយមិនបានចម្លងមកទីនេះទេ។ សូមយោងតាមកំណែស្តង់ដារដែលអ្នកប្រើ។

ឧទាហរណ៍គណនា៖ IPE 330

វិមាត្រ IPE 330 គឺ \(h = 330\) mm, \(b = 160\) mm, \(t_w = 7.5\) mm, \(t_f = 11.5\) mm និង \(r = 18\) mm។

ជញ្ជាំងកណ្ដាល (ផ្នែកខាងក្នុង រវាងកាំកោង):

\[ c_w = h - 2t_f - 2r = 330 - 2(11.5) - 2(18) = 271\ \text{mm} \qquad \frac{c_w}{t_w} = \frac{271}{7.5} = 36.1 \]

ស្លាប (ផ្នែកលយចេញ):

\[ c_f = \frac{b - t_w - 2r}{2} = \frac{160 - 7.5 - 2(18)}{2} = 58.25\ \text{mm} \qquad \frac{c_f}{t_f} = \frac{58.25}{11.5} = 5.07 \]

ជញ្ជាំងកណ្ដាលជាផ្នែកស្ដើងជាងគេរបស់ផ្នែកកាត់នេះ៖ តម្លៃ \(c/t\) របស់វាធំជាងស្លាបច្រើន ដូច្នេះជញ្ជាំងកណ្ដាលជាអ្នកកំណត់ថ្នាក់ក្រោមសម្ពាធ។

ជំហានបន្ទាប់

ប្រៀបធៀប \(c_w/t_w\) និង \(c_f/t_f\) ជាមួយកម្រិតក្នុងស្តង់ដារសម្រាប់ករណីបន្ទុករបស់អ្នក។ ជំពូក ការកោងចំហៀង បន្តដោយពិនិត្យផ្នែកដែលមិនត្រូវបានកំណត់ដោយការកោងក្នុងផ្នែក។